Uit de praktijk: 'Waar is God?'
Mijn vriendin en ik zitten met een dampende kop thee op de bank. Manlief op stap, de kinderen op bed. Tijd om echt even bij te kletsen.
Mijn telefoon rinkelt. Een vrijwilliger aan de lijn. Ze is op de chat in gesprek met een meisje dat thuis mishandeld en misbruikt wordt. Eerder heeft ze haar ook al gesproken. Ze heeft haar toen geadviseerd met de huisarts te gaan praten en mocht ook met haar bidden. Vanavond is het meisje terug op de chat. Ze is naar de huisarts geweest, maar helaas leek hij haar niet te geloven. Bovendien waren ze er thuis achter gekomen, wat haar een extra heftig pak slaag opleverde. Wanhopig vraagt de Chris coach: "Wat kan ik nu nog zeggen? Wat voor hoop kan ik nú nog geven?"
Ik ben een optimist. "Er is altijd hoop, er is altijd een weg!", vliegt er door me heen. Voor ik het weet ben ik even deelgenoot van het leven van een meisje in een afschuwelijke thuissituatie. Terwijl we chatten, gebeurt er van alles bij haar thuis en de spanning komt bijna door mijn beeldscherm heen. We bidden. Niet veel later mogen we er al chattend getuige van zijn hoe het meisje in veiligheid wordt gebracht.
Zo'n acuut ingrijpen maak ik niet vaak mee. Ik begrijp vaak niet hoe situaties soms lang blijven voortduren. Maar één ding staat vast: God zal nooit beschamen wie bij Hem hun toevlucht zoeken! Die zekerheid is na vanavond nog dieper in mijn ziel verankerd.
Wietske Noordzij
Coördinator Chris
Column Chris Nieuwsbrief nr 1 - 2012
|
