"Als ik mezelf pijn deed, voelde ik dat ik nog leefde"

Het is voor Deborah (50) niet eenvoudig om haar verhaal te vertellen. Toch is ze bereid door deze pijn heen te gaan, omdat ze wil bijdragen aan het doorbreken van het taboe dat rust op automutilatie: het opzettelijk beschadigen van jezelf. Deborah: "Het is zo belangrijk dat de omgeving het bespreekbaar durft te maken."

In haar jeugd heeft Deborah te maken met agressie. Thuis, in een groot middenstandsgezin, is er nauwelijks aandacht voor haar. Op haar zestiende loopt Deborah weg van huis. "Ten einde raad vluchtte ik naar een vriendin. Ze was niet thuis, maar een buurvrouw liet me erin. Het eerste wat ik deed was mezelf volgieten; ik had toen al een alcoholprobleem. Ik voelde me echt heel ellendig. Ik pakte een mes en zette een grote, lange kras op mijn hand. En daarna nog twee. Ik voelde helemaal geen pijn, wel een enorme ontlading.

Ik weet niet hoe ik ertoe kwam dit te doen; ik had nog nooit van automutilatie gehoord. Pas tientallen jaren later besefte ik dat ik me van binnen dood voelde. Het snijden gaf me het besef dat ik toch nog leefde." Tegen iedereen vertelt Deborah dat haar kat de krassen heeft veroorzaakt. De vele vragen over haar verwondingen weerhouden haar ervan om zichzelf nog eens toe te takelen. "Later ben ik vellen rondom mijn nagels gaan wegtrekken. Ik werd telkens rustig als ik bloed zag."

Dagelijkse verslaving
Deborah weet de jaren hierna een ‘normaal' leven op te bouwen. Ze krijgt een lieve man en drie kinderen. Drank blijft een probleem voor haar, maar ze weet dit voor iedereen te verdoezelen. Pas op haar zesenveertigste gaat het deksel van de beerput: "Tijdens een vrouwenweekend werd mijn verleden opgerakeld. Al die jaren had ik mijn problemen weggestopt. Nu was er geen houden meer aan. Om mijn gevoelens te dempen, ging ik steeds meer drinken en mezelf krassen. Op mijn zestiende was dat eenmalig, maar nu werd het een verslaving die dagelijks terugkwam.

Met een speld of schaar kraste ik heen en weer over mijn armen. Ik ging lange mouwen dragen om het te verbergen. Later deed ik het op mijn heup; dat viel minder op. Altijd had ik een schaar, verband en pleisters in mijn handtas. Mijn dochter, toen veertien jaar, zag een keer een TV-programma over automutilatie. Op een dag viel bij haar het kwartje dat ik dat ook deed. Vreselijk."

Bespreekbaar maken
Deborah wordt voor haar drankprobleem opgenomen bij De Hoop. Ze leert haar gevoelens te verwoorden en de achtergronden van haar gedrag te onderzoeken. "Ik heb zo lang mijn problemen ontkend; dat poets je niet zomaar weg. Ik ben enorm veranderd, al gaat het met vallen en opstaan. Ik ben op de goede weg en weet dat God het beste met me voorheeft." 

Deborah wil zo graag dat anderen geholpen worden door haar verhaal. "In feite is automutilatie een extreme manier om te uiten dat er iets niet goed zit. Voor mensen die er geen weet van hebben, is het vaak enorm schokkend. Maar er ligt vaak een hele diepe pijn aan ten grondslag en je schaamt je zo als je het doet. Daarom is het belangrijk dat de omgeving het op een liefdevolle wijze bespreekbaar durft te maken."